وبلاگ

عکس تشییع و خاکسپاری و ختم مرحوم پوران فرخزاد

مجموعه ى كامل عكس هاى مراسم تشييع ،خاكسپارى و مراسم ختم

دوستان گرامى آرشيو كامل عكس هاى مراسم،تشييع،خاكسپارى و ختم را مى توانيد در ادامه مطلب مشاهده بفرماييد

1 (7)

مراسم ختم بانو پوران فرخزاد


بدينوسيله به اطلاع كليه ى دوستان،آشنايان و همراهان گرامى مى رساند مراسم ختم بانوى مهر آفرين،بانوى دوشنبه ها " پوران فرخ زاد " روز سه شنبه مورخ ٩٥/١٠/١٤ از ساعت ١٤ لغايت ١٥:٣٠ در مسجد الرضا واقع در ؛
خيابان سهرودى- خيابان خرمشهر - خيابان شهيد عشق يار - ميدان نيلوفر منعقد مى گردد.

با تشكر
امير بخشايى

پوران فرخزاد درگذشت

پوران فرخزاد ساعت هشت صبح امروز - پنجشنبه 95/10/09 - بر اثر ایست قلبی دار فانی را وداع گفت.پوران فرخزاد درگذشت
 این شاعر، نویسنده و پژوهشگر چند روزی بود که در بخش مراقب‌های ویژه بیمارستان در وضعیت کما به سر می‌برد.

پوران فرخزاد ساعت هشت صبح 95/10/09 در بخش مراقب‌های ویژه بیمارستان ایرانمهر بر اثر ایست قلبی در سن 83 سالگی دار فانی را وداع گفت. خبر درگذشت پوران فرخزاد در گفت‌وگوی خبرنگار ایسنا با دوست و همچنین نوه‌ی این نویسنده، به تایید رسیده است. روز گذشته تیم پزشکی معالج پوران فرخ‌زاد، وضعیت و حال عمومی او را نسبت به روزهای پیش وخیم‌تر و سطح هوشیاری‌اش را پایین‌تر اعلام کرده بودند

 
پوران فرخ‌زاد متولد بهمن‌ماه سال ۱۳۱۲ است و از جمله آثار او به «زن از کتیبه تا تاریخ» (دانشنامه زنان فرهنگساز ایران و جهان در دو جلد)، «اوهام سرخ شقایق» (گزیده‌ای از اشعار زنان جهان)، «نیمه‌های ناتمام؛ سیری در شعر زنان از رابعه تا فروغ»، «زن شبانه موعود» (نشان زن در آثار سهراب سپهری)، «کسی که مثل هیچ‌کس نیست» درباره فروغ فرخزاد، مجموعه شعر «خوشبختی در خوردن سیب‌های سرخ»، مجموعه داستان «دیداری در پاییز»، مجموعه‌ رباعی «جنگ مشوش»، داستان‌های بلند «در پس آینه» و «آتش و باد»، رمان «در انتهای آتش و آیینه‌» و فرهنگ «کارنمای زنان کارای ایران از دیروز تا امروز» می‌توان اشاره کرد.

وهم زرد

«وهم زرد»

تک درختِ پیر عشق، پیرهن خزانی کرد

غرقِ وَهمِ زردِ باغ، شاخه ارغوانی کرد

بادهای زروانی، چین به چهره‌اش باراند

برگ، برگِ رویاها، در خُمِ خزانی کرد

خاطرات گیج و گُم، بادهای سرگردان

نقش‌های پژمرده، شورشی نهانی کرد

روزِ سبزِ فروردین، بویِ خوبِ بابونه

سایه‌های سرد بید، هم چو نقش مانی کرد

گم شدند رویاها، زیربارش باران

مرغِ بادِ افسون کار، یادِ پهلوانی کرد

وایه، دایه‌هایِ دل، گریه‌های بارانی

شاخِ تکِ افسرده، شرحِ بی‌نشانی کرد

سیب‌های سودایی در سبد پلاسیدند

بانویِ ملول عشق، جام شوکرانی کرد!

خزان  84 - پوران فرخ زاد

الهام این غزل از سعدی بزرگ گرفته‌ام مجید شفقی

«هوای گریه»

«هوای گریه»

هوای گریه مرا می‌کشد به کوچه باد

به باد ره بسپاریم، هرچه بادا باد

خروش بیشه و بانگ بهار در باران

قناری قفس غم افسرده از بیداد

میان آینه دیگر کسی نمی‌خندد

شکافته است دل سرو و سوسن آزاد

چو آذرخش چو تُندر به شرحه‌شرحه‌ی ابر

دلم در آتش سوزان چو پاره‌ی پولاد

خیال خاطره‌های گذشاه خونبار است

به سوگ سرد زمستان شدم چنین ناشاد

درون سینه زنی زار زار می‌گرید

چو آسمان بهاران به شاخه‌ی شمشاد

به هفت‌خوان غم عشق ره چو پیمودم

خراب شد همه خوان‌ها که تا شود آزاد

سفر به دور، مرا از تو هیچ دور نکرد

چنان به یاد تو ماندم که یاد شد از یاد

درخت خشکم در شوق بارش باران

به موج‌های تمنا چو قاصدک در باد

اگرچه ساکت و خاموش راه می‌سپرم

گلوی خامش شعرم پُر است از فریاد

بهمن ماه - پوران فرخ زاد84

غزلی ساده ودلنشین از اوحدی مراغی

غزلی ساده ودلنشین از اوحدی مراغی (738ـ 675) شاعر به نام سده‌ی 7 و نیمه‌نخست 8

مرادم از چه نخواهد روا شدن ز شما

به فال نیک ندارم جدا شدن ز شما

مگر اجل برهاند مرا ز عشق، ار نه

به زندگی نتوانم رها شدن ز شما

اگر ز خوی شما داشتی خبر دل من

عجب نداشتی بی‌وفا شدن ز شما

از این صفت که به بیگانگی همی کوشد

کرا بُوَد طمع آشنا شدن به شما!

دل‌ام بدین صفت ار پایمال غصه شود

گریختن زمن و در قفا شدن ز شما

غم شما گر از این سان کشد گریبانم

چه پیرهن که بخواهد قبا شدن ز شما

به اوحدی طمع پارسا شدن مکنید

که بعد از این نتوان پارسا شدن ز شما!...

غزل

غزل                                                 

دلم به حسرت مرگ کتاب می‌سوزد

برای مرگ چنین چون شهاب می‌سوزد

نه بهر آتش و باد ونه آب وخاک که سوخت!

برای این همه نقشِ برآب می‌سوزد

به شمع روشن جام جهان‌نما بنگر

ببین چگونه زغم با شتاب می‌سوزد

نگاه کن که ببینی شهاب چشمه‌ی نور

چه بی‌گناه در این اضطراب می‌سوزد

اگر که ابر به پهنای سینه می‌گرید

دل‌اش برای دل آفتاب می‌سوزد

زمین و قصِِه آن، قصه‌ای است دردآلود

شنیده‌ایم شبی غرق خواب می‌سوزد

هرآن چه ساخته‌ایم و هرآن چه ساخته‌اند

شراب‌خورده، نخورده، شراب به خواب می‌سوزد

چه بی‌گناه و گنه‌کار یا که اهل کتاب

به هر طرف که ببینی، کتاب می‌سوزد

بیادمی که بگوییم و بشنوییم به مهر

که روزگار سراپا عذاب می‌سوزد

مگو، مپرس دگر این جهان چه خواهد شد

دلم در آتش این التهاب می‌سوزد


بهار  93 - پوران فرخزاد

عنایت غیبی

عنایت غیبی!

دلم اسیر تو ماندست و پای در بندست

غمت به سینه‌ی من همچو کوه الوندست

مکن تخافل از این بیشتر که ترسم خلق

گمان برند که این ببنده بی‌خداوندست

اگر که حُسن تو این دست و عشق من این است

یقین بدان دو شگفتی بی‌همانندست

اگر که خاک شوم من، پس از هزاران سال

بدانکه باز دلم برتو آرزومندست

به زیر بار محبت نرفته کی داند

که رنج ثقل نفسگیر این بلا چندست

کشیده رنج محبت دلم بسی همه عمر

از آنچه بر سرش آمد هنوز خرسندست

زیار جانی و جان ترک جانش آسانتر

اگر ز صدق کسی اهل مهر و پیوندست

تو مرغ عشقی و پرواز نابه هنگامت

به عزم کوچ، به دل سایه‌ی غم افکندست

نمی‌کنم ز تو دل لیک می‌کنم از جان

قسم به رنگ دو چشمت که صحبت سوگندست

به کام جان ز فراق تو شهد چو زهر دست

کنار تو به دهان صبر زرد چون قندست

ببین که شعر تر من به لطف چون آب است

اگرچه سخته تر از قُلعه‌ی دماوندست

دلیل لطف کلامم نه در بیان آید

که از عنایت غیبی عزیز و دلبندست

  - پوران فرخ زاد

طلوع دوباره

طلوع دوباره

ای شمس طلوع کن دوباره

تا حال جهان کنی نظاره

تا عشق به شوق لب گشاید

در سینه‌ی مولوی دوباره

اهریمن ظلم زار گردد

در چنگه‌ی عدل آشکاره

ابلیس فتد به پنجه‌ی داد

از خشمِ زمان به یک اشاره

تار است زمینِ خشک و خاموش

سرد است زمانه سوگواره

در حسرت نور تیره جانیم

تنگ است شبانِ بی‌ستاره

نه ماه عیان بُوَد نه خورشید

زین ابرِ سیاهِ پاره‌پاره

ای شمس بتاب بار دیگر

بنمای به شب نشانِ چاره

بازآی که مولویِ بی تا

از شور برآردی شراره

تا عشق دوباره زنده گردد

دَرَد دل سخت سنگواره

در پهن زمین ما درخشد

خورشیدِ نهان به یک اشاره

ما گم شده‌ایم بی‌تو ای عشق

در دورِ زمانِ بی‌کرانه

تا باز ز ندگی برآییم

ای شمس طلوع کن دوباره!

نیمه تابستان 91

پوران فرخزاد

صفحه1 از3

بالای سایت